(2) Burnout en het falen van ons medisch model (deel2)

Scroll voor eerdere blogs naar beneden

Welke specialist?
Welke specialist kun je raadplegen als je de gevolgen van hevige stress écht gaat merken?

Huisartsen noemen de aandoening ‘pluis’, omdat er geen duidelijk meetbare afwijkingen zijn (als je geluk hebt) en willen je vooral laten rusten of ondersteunen met medicijnen. 

Psychologen zullen inzoomen op de emotionele aspecten en psychiaters willen er een depressie of angststoornis van maken, want dan kunnen ze medicijnen voorschrijven (en hun consult declareren). 

Fysiotherapeuten zullen, als je daar al mee in aanraking komt, zich vooral richten op de (spier)spanning of ongemakken met de adem.

En dan heb je nog een heel leger van ‘burnout-specialisten’ die zich richten op de aspecten waar ze vooral zelf last van hadden.

Ieder van deze hulpverleners kan zo haar of zijn nut hebben, maar er zijn er weinig die het geheel overzien.

Psychosomatisch?
Kortom: mensen met ‘burnout’ hebben veel last van het feit dat we, met name in de zorg, ziektes en aandoeningen hebben ingedeeld in lichamelijk of psychisch, waarbij men dan wel erkend dat er zoiets bestaat als ‘psychosomatisch’ (lichamelijke klachten die ontstaan door psychische omstandigheden), maar men bijvoorbeeld nog nauwelijks in staat om te erkennen dat er iets bestaat als ‘somatopsychische’ klachten (geestelijke klachten die een somatische oorsprong hebben). Laat staan om te erkennen dat aandoeningen ook iets kan zijn van het totale systeem (‘holistische’ ziekte?).
Op dit moment wordt in de medische wereld de term SOLK veel gebruikt. Dit staat voor Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten (lees: “we kunnen het lichamelijk niet goed verklaren dus het zal wel psychisch wezen”).

Meten
Waar mensen met vormen van ‘burnout’ ook last van hebben is het feit dat het niet, of in ieder geval moeilijk te meten is via objectieve meetmethodes, zoals ik al aangaf. Hoe spectaculair iemand ook ontregeld kan zijn (slaap, concentratie, extreme vermoeidheid, labiel), metingen van bloeddruk, chemie van het bloed, MRI’s, ECG’s en dergelijke leveren niets op. Meestal is dat ook de reden dat de aandoening wordt afgedaan als iets ‘psychosomatisch’ met de ondertoon van ‘aanstellerij’.
Via indirecte metingen is overigens best aan te tonen dat er e.e.a. aan de hand is (biofeedback). Ook daar kom ik later nog eens op terug. Deze metingen vinden nu nog weinig erkenning. Besef overigens dat ook een ziekte als MS lang is afgedaan als een hysterie (voordat men de beschadigingen aan het zenuwstelsel  kon waarnemen). Langzaam maar zeker zal er (meetbare) erkenning komen voor ‘Burnout’ en andere vrij ernstige stressgerelateerde aandoeningen

Voor het goed omgaan met een overspannenheid/burnout is het voor nu belangrijk dat je zelf erkend en accepteert dat je niet fit bent. En dat je zo niet door kunt gaan.